Ana Arnalek (Zaragoza, 1980) 197 herrialde bisitatu ditu, NBEko 193 ofizialak eta NBEko estatu behatzaileak, hala nola Palestina, Vatikanoa, Taiwan eta Kosovo. Helburu hori lortu duen Espainiako Estatuko hirugarren emakumea da. Hiruretatik gazteena da, 44 urterekin herrialde zerrenda luze hori beteta. 2025eko apirilean lortu zuen.

Ana eleaniztuna da, zortzi hizkuntza dakizki. Ikasketengatik, lanagatik edota bisitaldiak luzatzea erabakita, 35 herrialdetan egonaldiak egin ditu.

Bidaiatzeko grina hori familiarengandik datorkio. Bere gurasoak, Ramón Arnal eta Ana María Águila, beste hiru lagunekin batera, Zaragozatik Katmandura joan ziren 1976an Seat 131 batean. 25.000 kilometro. Ramon zen gidaria. Garai hartan, horrelako bidaldiak oso ausartak eta ezohikoak ziren.

Anak 2 hilabete zituela, gurasoek eurekin Portugalera eraman zuten eta 10 urterekin kontinentearteko lehen bidaia egin zuen, Tunisiara. 12 urte bete zituenean, bidaia ‘abenturazaleagoak’ iritsi ziren: Boli Kosta, Burkina Faso eta Mali. Handik aurrera, bere bizitza nomada bihurtu zen eta munduko eskualdeak eta kulturak ezagutzea eta hizkuntzak ikastea izan du motibazio.

Zaragozako ikastetxe alemanean ikasi ondoren, Farmazia eta Enpresen Administrazioa ikasketak egin zituen Bartzelonan. Urtebetez egon zen Estatu Batuetan ikasle garaian. Txinera ikasi zuen Shanghain, eta hiru urtez (2006-2009) lan egin zuen bertan. Alemanian, Filipinetan, Brasilen, Kolonbian, Madagaskarren eta Australian ere bizi izan da.

Nola moldatzen zara hain herrialde ezberdinetan lana aurkitzeko?

Unibertsitatea bukatu nuenean, gehiago axola zitzaidan lekua lana baino. Herrialde jakin batzuetara joan nahi nuen hizkuntza ikastera, bertako kulturaz blaitzera, lagunak egitera eta lekuak ondo ezagutzera. Beken edo praktiken bidez bilatzen nituen lanak, denbora laburreko proiektuak zituzten enpresetan, behar besteko malgutasuna izateko, bidaiak beti baitu lehentasuna.

Zerk eraman zintuen Filipinetara, lanak ala turismo-bidaia luzeak?

Txinan egon nintzen hiru urteetan 8 aldiz joan nintzen Filipinetara turista gisa. Merkea eta erraza zen gazteentzat. Shanghaitik alde egin ondoren, bertara joan nintzen lanera. Bi eratan gozatu eta esperimentatu ahal izan nuen: turista errepikakor gisa eta, gero, langile modura.

Bartzelonan Farmazia ikasi zenuen; baita Enpresen Administrazioa ere...

Bigarren karrera urrutitik amaitu nuen, hainbat herrialdetan bizi eta lan egiten nuen bitartean.

Erraza izango da zuretzat munduan barrena ibiltzea, poliglota eta hain kosmopolita izanda...

Abantaila handia dut. Hezkuntza eta bizi-esperientzia oso globala izan dut, eta horrek tresna asko eskaintzen dizkizu lan-arloan, maila pertsonalean eta, jakina, arazo handirik gabe edonon kokatzeko. Ez diot beldurrik aldaketari, ez naute beldurtzen nobedadeek; izan ere, niretzat mudantza da ohikoena.

197 herrialde bisitatu ondoren, zaila al da maleta egin eta desegitea?

Ez zait gustatzen maleta egitea, gorroto dut oraindik, baina ekipajea egiterakoan oso eraginkorra izaten ikasi dut. Eraman behar dudanaren zerrendak dauzkat, bidaia motaren arabera aukeratzeko. Ez du zerikusirik Afrikara abentura bila joateak, lanagatik edo lagunekin udan Mediterraneoan zehar ibiltzearekin.

Zu bezalako bidaiari batentzat zaila al da bisak ateratzea, mugak igarotzea, aireportuetan itxarotea, hegazkinetara igotzea eta jaistea...?

Denbora luzez bidaiatu duen edonor konturatuko zen pandemiaren ondoren gehiegizkoa dela munduko garraiobide publikoen masifikazio maila, batez ere aireportu eta tren-geltokietan. Jendetzak eragindako deserosotasunari gehitu behar zaio zerbitzuak askoz ere okerragoak direla. Bidaiariarekiko jarrera aldatu egin da, apatikoagoa da.

Turistak ganadu bihurtu gara?

Lehen pixka bat baginen, baina orain nabariagoa da. Triste samarra da eta pena handia ematen du. Niri beti gustatu izan zait hegan egitea; ez nau batere gogaitzen; hegaldietan haurtxo batek bezala lo egiten dut, baina hegaldiak bertan behera geratzeak, atzerapenak... zerbitzu logistiko horiek gero eta okerragoak eta masifikatuagoak dira.

Nigerrera egindako bidaiarekin, 197 herrialde bisitatu dituen espainiar Estatuko hirugarren emakumea bihurtu zinen apirilean. Gazteena zara eta askotan bakarrik bidaiatu duzu. Baina bidaideak ere izan dituzu, ezta?

Nire arreba Inesekin urtean irteera bat edo bi egiten ditut. Nire gurasoak helduak dira, baina oso aktibo daude eta bidaiatzea gustatzen zaie.

«Denbora luzez bidaiatu duen edonor konturatuko zen pandemiaren ondoren gehiegizkoa dela munduko garraiobide publikoen masifikazio maila, batez ere aireportu eta tren-geltokietan»

Azken urteotan, pandemiaren ondoren, asko bidaiatu dut Malurekin (Maria Luisa Carmona, Badajozekoa). Txinan bizi gara biok; han ezagutu genuen elkar. Urte haietan asko bidaiatu genuen herrialde horretan eta Asiako hego-ekialdean. Gero, bakoitzak bere bideari jarraitu zion, pandemiaren ondoren berriro elkartu ginen arte. Geratzen zitzaizkidan azken herrialdeetara laguntzea proposatu zidan. Zailenak, arriskutsuenak edo garestienak zirenez, bakarrik egitea konplexuagoa zen eta zoragarria izan zen Malurekin bidaiatzea. Portzierto, bidaia gutxi falta zaizkio NBEko herrialde guztiak amaitzeko.

Noiz pentsatu zenuen 197 herrialdeak osatzea?

Pandemia hasi zenean 152 nituen bisitatuta. Ez zitzaizkidan hainbeste falta bukatzeko, 45 herrialde “soilik”. Gainera, hiru kontinentetakoak –Amerika, Asia eta Europakoak– eginak nituen. Ozeaniako dozena bat geratzen zitzaizkidan, 12 txikienak, eta nire lagunarekin bisitatu nituen 2015eko urtarriletik otsailera bitartean. Azkenak Sudan eta Niger izan ziren.

Emakume batentzat gizon batentzat baino zailagoa al da bidaiatzea?

Bai horixe! Asiako hego-ekialdea salbuespena da; bidaiatzeko bikaina da eta edonori gomendatzen diot: gizonei, emakumeei, bidaiari bakartiei eta taldekoei.

«Portugalen esan zidaten talde batean edo tutore gisa abalatuko ninduen gizon batekin joan nintekeela»

Badira beste herrialde batzuk emakumeentzat zailagoak direnak, baita bisak lortzeko ere. Bakarrik joateagatik izan ditudan beto pare bat datozkit gogora. Afganistanen aitak lagundu behar izan zidan sartu ahal izateko, 2017an edo 2018an. Portugalen esan zidaten talde batean edo tutore gisa abalatuko ninduen gizon batekin joan nintekeela. Nire aita 1970eko hamarkadan egona zen herrialde horietan, eta “in extremis” lagundu zidan. Berarentzat oso hunkigarria izan zen berriro itzultzea eta baliagarria izan zen 1970eko hamarkadan lurralde horietan izandako esperientzia.

197 herrialdeak modu klasikoan lortu dituzu, babeslerik gabe, sareetan ikusgai egon gabe...

Txikitatik bidaiatzen dudanez, beti berezkoa izan dut mugitzea eta beste leku batzuetan bizitzea. Finantzaketari dagokionez, dena neronek ordaindu dut, poliki-poliki. Dena bidaietan inbertitu dut. Ez dut babesik izan, ezta sarerik ere. Eta inoiz ez diot bidaiatzeari utziko, fisikoki mundua zabala baita. Ez dut gelditzeko asmorik, ez ikasketengatik, ez lan-kontuengatik.

Garrantzitsuena (herrialde guztiak osatuz gero) bizi izandako esperientzia da, eta eredu izatea, batez ere emakumeentzat. Beti gomendatuko dut, bakoitzaren aukeren arabera, bidaiatzea, oso aberasgarria baita gorputzarentzat, arimarentzat eta adimenarentzat. Ikaskuntza handiak eskaintzen ditu eta oso atsegina da.