Betiko uda

Gutxienez, film bat ikusten dut egunero. Horri gehitu behar zaizkio segitzen ditudan telesailak ere. Estreinaldien zurrunbiloan bizi naiz. Nire lanbidearen parte da, eta pribilegio handia ere bai. Baina badu alde txar bat: oso gutxitan izaten dut aukera behin eta berriz ikusi ditudan, eta nolabait nire bizitzaren parte bihurtu diren filmetara itzultzeko.

Horregatik, udako oporrak, atseden hartzeko ez ezik, nire haurtzaroa eta nerabezaroa markatu zituzten klasikoekin berriz elkartzeko une aproposa ere badira. Urtero film batek bere tokia egiten du nire oporretako gauetako batean: “Stand by Me”.

“Stand by Me” aipatzea nahikoa da nire buruan berehala Ben E. Kingen abesti ahaztezinaren lehen akordeak entzuten hasteko. Eta musikarekin batera etortzen dira irudiak ere: lau lagunak trenbideetan barrena abentura ezezagun baten bila; urmaeleko izainen eszena gogoangarria; edota Chris Chambersek, malko artean, inork ez duela berarengan benetan sinesten aitortzen duen une hunkigarria.

Urteek aurrera egin ahala ulertu dut ez dela lau gaztek nerabe baten gorpua bilatzen duten abentura baten kontakizuna. Askoz gehiago da. Haurtzaroa ia konturatu gabe atzean uzten dugun une errepikaezinari buruzko filma da; gure bizitzako udarik luzeenak partekatu genituen lagunei buruzkoa; eta, batez ere, denborak inoiz itzuliko ez dizkigun uneei buruzko oroitzapen hunkigarria.