Bero-boladak salbuespen izateari utzi eta gero eta ohikoagoak bihurtzen ari diren honetan, ‘The End of Oak Street’ iritsi da zinema-aretoetara. Testuinguru horrek galdera bat egitera gonbidatzen gaitu: zergatik jarraitzen dugu hondamendi-filmekin liluratuta? 

Seguru asko, erantzunak zerikusi handia du beldurrei leku seguru batetik aurre egiteko dugun beharrarekin. Lurrikarek, suteek, uholdeek edo pandemiek hondamendia besaulkitik bizitzeko aukera ematen digute, jakinik aretoko argiak pizten direnean dena amaituko dela. Fikzioak lasaitasuna eskaintzen digu; okerrena gertatzen bada ere, pantailaren beste aldean gertatzen da. Eta, aldi berean, geure buruari galdetzeko aukera ematen digu: zer egingo nuke nik egoera horretan? 

Generoaren urrezko aroa 1970eko hamarkadan iritsi zen, ‘Poseidon’ (1972), ‘The Towering Inferno’ (1974) eta ‘Earthquake’ (1974) bezalako filmekin. 1990eko hamarkadan, berriz, efektu digitalen iraultzak bigarren loraldia ekarri zuen: ‘Twister’, ‘Independence Day’, ‘Volcano’, ‘Dante's Peak’, ‘Deep Impact’ eta ‘Armageddon’ filmek suntsipena inoiz ikusi gabeko ikuskizun bihurtu zuten. 

Baina gaur egun zerbait aldatu da. Lehen urruneko fantasia ziruditen irudi asko eguneroko albistegietan ikusten ditugu: basoak sutan, hiriak urpean, bero itogarriak edo lehorte amaigabeak.

Horregatik, agian, film hauek guztiak geure kezken ispilu ere badira.