Azken boladan oso kezkaturik dabiltza Ernai gazte mugimendua erakusten ari den muskulu politikoarekin, eta Espainiako Konstituzioaren egunaren karietara erakutsi duen aktibismoaren ondoren, izugarrizko kanpaina antolatu dute, Vocento-EAJ-ETB hirukoteak. Sinbolo faxista batzuk desagerrarazteari, hiru bandera espainol kentzeari eta pintada batzuk egiteari garrantzi izugarria eman diote, biolentzia bortitza erabili izan balute bezala tratatuz.

Ados egon gaitezke ala ez, batzuk beste ekintza batzuk baino kreatiboagoak izan daitezke eta, noski, kritikatzea ere zilegia da. Baina bere tamainan eta daukan garrantzia neurtuz. Ezin dena da gertaera horiek, helburu politiko jakin batzuen mesedetan, manipulatu eta desitxuratu. Eta hori da hirukote horrek egin duena: neurriz kanpoko garrantzia eman, izugarrizko kalteak eragin balitu bezala eta, gainera, ekimen horien helburu eta zentzu ideologikoa ezkutatu. Eta okerrago oraindik, zerikusirik ez duen EH Bilduri modu zikinean leporatu, eta horrela interes elektoral partidistagatik gizartean eztabaida antzuak sortu.

Manipulazio larriena, dudarik gabe, ekintza horien zergatiak ezkutatu eta EH Bilduri leporatuz desitxuratzea izan da. Noiz esan du "El Correo"-k, "Diario Vasco"-k edo ETBk zein testuingurutan eta zein helburu zehatzekin egin dituzten ekintza horiek? Zenbatetan aipatu dute ekintza horien larritasuna, aipatu gabe ekimen horien helburua Euskal Herriaren ukapena salatzea eta independentzia aldarrikapena eztabaida publikoan kokatzea zela? Herri gisara gure izaera ukatzen digun konstituzioak ez zuen gehiengorik izan Euskal Herrian, baina inposatu egiten digute. Hori kritikatzeko ekintza sinboliko batzuk egitea zergatik jotzen du Pradales jaunak hain larritzat? Parlamentuan, duela hilabete bat, «laino ilunak eta garai beltzak» aurreikusten zituela esan ondoren, abertzalea den gazte mugimendu batek horrelakoak egitea hain larria al da? CAF enpresak Palestinaren genozidioan konplize izatea ez da biolentzia baina piperpoto bat kentzea bai?

Sarri esaten da «politikan ez duela denak balio», baina badirudi EAJrentzat, azken bolada luzean, edozer gauzak balio duela dituen arazo elektoralak bideratzeko. Pradales buru-belarri jarri da Espainiako politikagintza eredua kopiatzen: han Vox zein PP Pedro Sanchezen aurka egunero eta etengabe diharduten bezala, Euskal Herrian, EH Bilduren kontra denak balio du, horretarako eskuin muturraren joera askorekin lerrotu arren. Eta, horrela, Espainiako Estatuan eskuin muturrak etxebizitzaren gaiari buruz daraman politika berdina du, etxebizitza espekulaziorako erabiliz herritarren egonezina larriagotuz. Edo osasungintza pribatizatzen jarraitzen dute, eskumaren filosofiari jarraiki; eta zaintza indibiduala zein kolektiboa, maizegi, negozio pribatuak sendotzeko erabiliz. Zentzu berean, eskuin muturrarentzat hain garrantzitsua den herritarren intseguritate sentsazioa lehen lerroan jarri eta poliziaren funtzioa lehenesteko saiakera berezia nabaritzen zaie. Zer espero dezakegu unibertsitateko irakasle gehienek baino soldata hobeagoak dituzten polizia-gorputzak sendotzen ari den administrazio batengandik? Horrelako joerentzat gazteria beti da arriskutsua.

Ernai mugimendua kriminalizatzeko  saiakerak ez dira batere berriak. Duela urte batzuk Ertzaintzak, Barne kontseilari zen Erkorekaren laguntza zuzenarekin, kanpaina bat bideratu zuen, Ernai mugimenduari gorroto delitua leporatu nahirik. Eta, hain zuzen ere, akusazio horren harira, han eta hemen, EAEn ehunka isun jarri zien beste hainbeste gazteri, akusazio larriak leporatuta. Hain izan zen itxuragabea, epaileek beraiek ere atzera jo behar izan dutela, isun asko bertan behera utziz eta beste batzuek nabarmenki gutxituz. Nor ari da herri honetan gorrotoa pizten eta hedatzen? Gazteria ala boto gosez edozer egiteko prest dauden alderdi sistemazaleak?

Nik Ernai gazte mugimenduarengan konfiantza osoa daukat. Ezaguna da askapen mugimendu honen pentsaera eta EAJren zuzendaritzak jakin badaki ez dagoela inolako tentaziorik aurreko garaietako estrategiara itzultzeko. Zeri diote beldur, orduan? Burujabetza ekonomikoa zein politikoa erdiesteko erakusten ari den determinazio eta indarrari? Edo, agian, ezker abertzaleak borroka molde desberdinak uztartzeko hartuta daukan erabakiari? Euskal Herri zapaldu eta ukatu batean askatasun nazional eta sozialaren alde borrokatzea ez da delitua, beharrizana baizik. Utz ezazue gazteria bakean, beraiek gabe gizarte zaharkitua gelditzen zaigu eta. Euskal Herriak behar ditu, behar ditugu. Gure aliatu handienak dira eta utzi behar diegu beraien bidea markatu dezaten.

Lehen eta orain gazteria da gizartearen piperra eta gatza. Guztiok dugu gure erantzukizuna, baina gazteria da etorkizunaren bermea. Gazteriaren kemena eta indarra da herri libre bat izatea amesten dugun abertzale eta sozialista guztien esperantza. Zuek zarete etorkizuna eraikitzeko arduradun nagusiak. Horregatik jarraitzera animatzen zaituztegu. 60ko hamarkadan «txoroak» ginen independentziaren bidea hartu genuenok, edo «komunistak eta espainolistak» ginen klase borroka eta herriaren burujabetza uztartzen saiatzen ginenok; ondoren, demokrazia onartzen ez dugun biolentotzat hartu gaituzte. Orain ere, arrazoi bat edo bestea erabiliz kriminalizatzen saiatuko dira. Lehen gu izan ginen bezala, zuen aurka ere oldartuko zaizkizue, sistema eraldatzeko ahaleginak ez baitizkigute barkatuko.