Orain, gerra amaituta, Alik ez daki zer egin bizitzan, eta boluntarioa da segurtasun-zaindari gisa Alepoko ospitale pediatriko batean. Bere anaiak, Estatu Islamikoaren gatibualdi bat izan zuen tokitik metro gutxi batzuk haratago. «Mirariz atera zen bizirik», esaten du behin eta berriz.

Ospitale oftalmologikoa hondatuta dago. Hemen izan zuen Estatu Islamikoak bere gotorleku. Kanpotik soinu fantasmagoriko bat entzun daiteke, haizearen eta hondakinen artean mugitzen diren korronteen ondorioz. Aire kirastu batek, hurbiltzean, gure lehen arkuak eragiten dizkigu.

Inor ez. Aurpegi erdia falta zaion kaleko txakur bat hilzorian soilik. Ezin da mugitu. Lekuak beldurra ematen du. Alik ohartarazi nau «inork ez du honen ondoan egon nahi, are gehiago, ate aurretik ez pasatzeagatik kalea zeharkatzen duen jendea ikusi izan dut». Beste alde batetik sartzea erabaki dugu, non ustel usainak ez gaituen atzerantz bultzatuko. Kaleko soinuak mututu egiten dira eta beleak ez dira gelditzen hondakin hauetan. Bai ordea, antzinako lorategietan dagoen lur gorriko hilerrian. Askoren azken etxe bihurtu baino lehenago gaixoek ikusmena berreskuratzen zuten bertan, zirujau oftalmologiko ospetsuek ebakuntza egin ondoren. Hilerri horretako bele horiek ere ez dute garrasirik egiten hilarrien gainean.

«Mamuak omen daude, niri ere ez zait gustatzen hemen egotea. Zeren bila zatoz?», galdetu dit Alik. Atzean, ospitaleak, Estatu Islamikoaren presentziaren oroitzapen makabro batek bezala, bere galdera itzuli du katakonba oihartzun moduan.

«Ez dakit» erantzun diot.