Biziki argigarria da Eloy de la Iglesiak berak zazpigarren artearekin zuen harremana laburbiltzen duen esaldia: «Inoiz huts egin ez didan bakarra zinema da; maitatzen eta desiratzen jarraitzen dudan gauza bakarra, eta inoiz gaindituko ez dudan adikzio bakarra».

Gaizka Urresti zinegile bilbotarra zuzenean eta iragazkirik gabe hurbildu da De la Iglesiaren bizitzara ‘Eloy de la Iglesia, adicto al cine’ dokumentalean. Ez da haren legatuari buruzko obra bat, baizik eta pertsonalki eta profesionalki berarengandik oso hurbil dauden pertsonen bidez egindako kontakizun pertsonal eta gordin bat. 

De la iglesiaren filmografiaren errepaso entziklopedikoa izatetik urrun, Urresti euskal zuzendariaren argi-ilunetan murgiltzen da bete-betean. Aurreiritzietatik harago, Eloyren figura aldarrikatzen du, azpimarratuz bere bizitzak eta obrak frankismo berantiarreko eta Estatu espainoleko trantsizioko tentsioak, askatasunen eta heroinaren eklosioa eta indarkeria politiko eta soziala bezalako gaiak islatzen dituela. 

Bere biografia argi-ilunez betea dago, baina biziki erakargarria da, bere garaiko tabu sozialen aurka egin baitzuen. Bere zinemak, sarritan polemikoa eta probokatzailea, gazteria gatazkatsua, homosexualitatea eta hiri-bazterketa bezalako gaiak jorratzen zituen; gizartearen bazterrak gordintasunez eta zintzotasunez erretratatzen zituen.