Banatzaileek maiz moldatzen dituzte filmen estreinaldi-datak, euren izenburuen ikusgarritasuna eta leihatilako errendimendua optimizatzeko estrategia baten baitan. Egutegiaren kudeaketa funtsezko tresna bihurtu da gaur egungo zinema-industrian, eta titulu handienekin ez kointziditzea garrantzitsua izaten da.

Horregatik, banatzaileek xehetasunez aztertzen dute merkatuaren egutegia, eta sarritan estreinaldiak aste egokiagoetara eramaten dituzte, lehiakortasun txikiagoa eta ikusgarritasun handiagoa eskaintzen duten leihoak bilatuz. Publikoaren presentzia bermatzeaz gain, prentsaren eta kritikarien arreta bereganatzea ere gakoa da. Ondo egindako hautu batek eragin zuzena izan dezake film baten ibilbidean.

Hala ere, ikuspegi industrial zorrotz batetik guztiz logikoa dirudien estrategia honek ez du inolaz ere arrakasta bermatzen. Zinema-merkatuaren portaera ez da matematika zehatza, eta sarritan aurreikuspen apalak zituzten ekoizpenak ustekabeko fenomeno bihurtzen dira.

Gero eta lehiakorragoa den ikus-entzunezkoen garaiotan, estreinaldi-datarik egokiena aurkitzea erronka konplexua bihurtu da. Banatzaileek, alde batetik, ‘lehiakiderik’ handiena saihestu nahi izaten dute eta, bestetik, ikusleen arreta erakartzeko une egokia aukeratu, jakinik arrakastaren azken hitza ez duela egutegiak bakarrik erabakitzen.