Lukas Dhontek azaldu duenez, proiektua antzinako argazki bat aurkitu zuenean sortu zen: bertan, soldadu batzuk ageri ziren ingurune militarrean bertan aurkitutako materialekin egindako jantzi inprobisatuekin. Irudi hark soldaduen testigantza historikoak ikertzera eraman zuen; gerrako etenaldietan ikuskizunak antolatzen zituzten, oheak partekatzen zituzten, elkarri afektua erakusten zioten eta, tarte batez bada ere, beste identitate batzuk hartzen zituzten.

Aurkikuntza hori funtsezkoa da ‘Coward’ filmaren izaera ulertzeko. 1916, Lehen Mundu Gerra. Pierre Belgikako soldadu gaztea da, frontera iritsi berria, eta bere ausardia eta balioa erakusteko irrikaz dago. Han ezagutuko du Francis, soldaduen artean ikuskizunak antolatzen dituen talde bateko kidea. Gerraren basakeriaren erdian, bi gizonek ihesbide bat aurkituko dute: antzerkia, desioa eta, batez ere, elkarrenganako gertutasuna. Une batez bada ere, fronteko errealitate bortitzetik urruntzeko aukera izango dute.

Gerra presente dago plano ia guztietan, baina ez da filmaren gai nagusia; gerrak gizonen gorputzetan, maskulinitatean eta desiran eragiten duena aztertzen du. Indarkeriaren eta maskulinitatearen adierazpen gorena izan beharko lukeen espazioa, paradoxikoki, protagonistentzat nolabaiteko askatasuna esperimentatzeko leku bihurtzen da. 

Frank van den Eedenen argazkilaritza lanak kontraste etengabea eraikitzen du fronteko iluntasunaren eta antzerkiari eta desirari lotutako argitasun uneen artean. Kamera aurpegietara, begiradetara eta eskuetara hurbiltzen da; mugimendu txikiak eta isiluneak arretaz behatzen ditu.

Hala ere, istorioak indar handia izan arren, filmak gehiegizko karga formala du. Musikak gehiegi azpimarratzen ditu pertsonaien emozioak, eta eszenaratzeak, oro har, ez du beti ikusleari sentimenduak bere kabuz aurkitzeko behar adina tarte uzten. 

Egitura aldetik, zalantzak sortzen dituen narrazio ez-lineal baten gainean eraikita dago. Gerra film bat da alde batetik; maitasun-istorio bat bestetik; eta, bien artean, antzerkiaren eta artearen inguruan eraikitako beste bat. Hiru ildoek badute berezko interesa, eta haien artean lotura sendoak ehuntzen dira, baina ez dute beti erritmo eta oreka bera aurkitzen. Filmaren barruan hainbat bide interesgarri zabaltzen dira, baina haietako batzuk bidean geratzen dira, sakontasun berarekin garatu gabe. 

‘Coward’ film sentikorra, ederra eta kontzeptualki bizigarria da. Irudi indartsuak eta ideia iradokitzaileak ditu, eta Lukas Dhonten ibilbidearekin koherentziaz lotzen da. Baina gehiegizko estilizazioak, musikaren azpimarratzeak eta hainbat gai aldi berean jorratzeko nahiak filmaren indarra ahuldu egiten du une batzuetan.

Ez da zuzendariaren lanik borobilena; bai, ordea, bere obsesio eta gai nagusietan sakontzen duen obra koherente eta interesgarria.