‘The Power Elite’ liburuan (1956an), Wright Mills-ek azaltzen duenez establishmenta azpi-eliteen bat-egite politiko, militar, ekonomiko, unibertsitario eta komunikabideetakoak eratutako eliteko taldea izango litzateke. Bestalde, Zbigniew Brzezinski, (Carter-en administrazioko Nazio Segurtasuneko kontseilaria ohia) bere liburuan ‘Between Two Ages: America´s Role in the Technetronic Era’ (1970), elite batek eginiko «manipulazio zibernetikoaren» bitartez, gizartea kontrolatzea defendatzen du, PRISM programaren ezarpena iragarriko lukeena. Beraz, ‘Hodeia’ deritzona kontrolatzeko ahalegin ondoren, datozen urteetan informazioaren demokratizazioaren amaierarantz joko dugu, hitz zehatz baten erabilera debekatzen duten legeak inposatzearen bitartez, (Txinan, adibidez, «demokrazia» edo «giza eskubideak»), herri totalitarioak deitutakoek hasitako bidea jarraituz. Horrela, OpenNet erakundearen (Oxfordeko unibertsitateek, Cambridgek, Harvardek eta Torontok osatua) ikerketaren arabera, 25 herrialdek «eduki politiko edo sozial arriskutsuen gainean» , web-zentsuran jardungo lukete.

Halaber, mendebaldeko enpresako kolaborazioari esker eta zentsura metodo sofistikatuen bitartez, YouTube bezalako aplikazioetarako edo Google Maps-entzat sarbidea galaraziko lukete, Interneten zentsuran diharduten herrietako zerrendara Estatu espainiarra pasatuz ‘Ateak Ireki’ren webgune eta Twitter-eko eta Facebook-eko profilak Auzitegi Nazionalak (AN) ixteko agindua eman ondoren. Horrek guztiak hurrengo hamarkadako ‘Sarera’ko sarbide unibertsalerako ezintasuna eta ‘Sare-Sarearen’ bere jatorrietarako itzulera (elite politiko, ekonomiko eta militarrena esklusiboki den erreminta bihurtuta) ezarriko ditu, mendebaldeko demokrazia formaletan (“Westminster erara”), defizit demokratikoaren ezarpena estigma errepikari gisa geratuz.