Korrikak aurrera egiten du kilometroetan eta egunetan barrena -aurten, 2.180 kilometro hamaika egunetan-, lurralde osoko herriak eta errepideak zeharkatzen. Kanpotik, mugimenduan dagoen festa kolektibo gisa ikusten dute askok, baina, barrutik, makina zehatz baten moduan funtzionatzen duen kate etengabea da lasterketa, non pauso bakoitza kontu handiz neurtuta dagoen. Bi furgonetak laguntzen diote lasterketari. Haien barruan, txandaka lan eginez, hainbat pertsona daude, edozertarako prest.

Hamalau orduko jardunaldietan txandakatzen diren bi taldetan egituratzen da antolaketa. Hamar lagunek osatzen dute talde bakoitza, eta kide bakoitzak erantzukizun jakin bat hartzen du bere gain: gidatzea, denborak kontrolatzea, musika animazioa, argazkia, komunikazioa, gainbegiratze orokorra… Helburua argia da: erritmoari eustea, segurtasuna bermatzea, eta parte hartzen dutenen esperientzia ona izan dadila bermatzea.

Aurreko furgonetan, zazpi edo zortzi lagun doaz, batez ere lasterketaren animazioaz eta ageriko koordinazioaz arduratzen direnak. Atzekoak, hiru kiderekin, laguntza eta babes funtzioak betetzen ditu. Dena mimoz zainduta dago taldeen arteko erreleboa azkarra eta eraginkorra izan dadin.

Asier Arroitarekin hitz egin dugu, talde bateko arduradun eta operatiboan beterano. Arroita hamaseigarren edizioan sartu zen, argazkilari lanetan, eta «pare bat Korrikatan» parte hartu ondoren, zeregin gehiago hartu zituen bere gain, talde bateko koordinatzaile bilakatu arte. Haiek «furgonetari» deitzen diote beren buruari. Asierrek, barrezka, hori ez dela «oso izen originala» onartu digu.

Bere lanaldia ordutegi finkorik gabe hasten da. «Jaiki eta gosaldu egiten dugu; berdin dio orduak», azaldu digu. Lehen topaketa horretan, ibilbidearen bitakora aztertu, eta puntu beltzak zehazten dituzte; hots, furgonetak igaro ezin dituen tarte edota lekuak. Informazio hori argi daukala, kide bakoitzak bere zeregina betetzen du.

Ibilgailuaren barruan etengabeko koreografia bitxia osatzen da. Gidariak eta bere aldamenean doanak denborak eta abiadura kontrolatzen dituzte; beste pertsona batek megafoniaz animatzen du ibilbidea; argazkilariak laguntzaile batek ia momentuan partekatzen dituen irudiak hartzen ditu; telebistako erreportari bat ere badabil tartean, berri ematen; eta aditu batek Korrika denbora errealean monitorizatzen du sare sozialetan. Arduradun batek dena txukun dagoela gainbegiratzen du eta lan mota ugari egiten ditu: galderei erantzuten die, lekuko aldaketak koordinatzen ditu, edozein gertakariri ihardesten dio... betiere lasterketak arintasuna gal ez dezan.

UNERIK DELIKATUENA

Unerik delikatuena txanda aldaketa da. Bi taldeek hiru minutuz kointziditzen dute. Horrenbestez, koordinazioa ezin hobeki egin beharra dago. Horretarako, aurreko asteburuan entsegu espezifiko bat egiten dute martxan doazen furgonetetatik igotzen eta jaisten, akatsak ez gertatzeko. Erreleboa iristen denean, informazioa azkar trukatzen dute, ibilgailuak eskualdatu, eta irteten den ekipoa atseden hartzera joaten da.

Furgoneta barruko intentsitatea oso handia da. Hamalau ordu dira jarraian, zirt edo zart, xehetasun bakoitzaren eta publikoaren erantzunaren zain. Asier Arroitak argi eta garbi laburbiltzen du: «Hamalau orduz ikusten ditugu jendearen aurpegiak; ederra eta nekagarria da». Txanda amaitzean, ordua edozein dela ere, taldekideak elkartu egiten dira, elkarrekin bazkaldu edo afaltzeko, eta jardunaldian gertatutakoa komentatzeko. «Gure momentutxoa da» gehitu du, erritmoak partaide guztiak jet lag sentsazioarekin uzten dituela aitortu aurretik.

Nekea gorabehera, motibazioa bere horretan mantentzen da. Arroitak zera azpimarratu digu: gogor lan egingo duten arren, zorioneko sentitzen direla. «Pribilegiatuak gara Euskal Herri osoa zeharkatzeagatik», dio irriño batez. Barrutik begiratuta, Korrika lasterketa bat baino askoz gehiago da: esperientzia kolektibo bat da, inoiz gelditzen ez den giza engranaje bati esker mantentzen den mirari bat.