Campbellek thriller preapokaliptiko bat eraiki duela esan daiteke, apokalipsia gertatu aurreko unean kokatzen baita istorioa. Oso kutsakorra den onddo mutante batek ihes egin du zigilatutako instalazio batetik. Bi langile gaztek, agente beterano baten laguntzarekin, historiako gaueko txandarik zoroenari aurre egin beharko diote, gizateria desagertzetik salbatzeko.

Filmak 80ko eta 90eko hamarkadetako B serieko zinemari egiten dion omenaldia nabaria da, izaki likitsekin, umore beltzarekin eta egoera absurdoekin. Efektu bisualak eta tentsioa trebeziaz uztartzen dituen film dibertigarri eta beldurgarria da.

Pelikula ikustera joan diren ikusleek ziurrenik ez zuten film intelektual gogoangarri bat espero: filmak saltzen duena eskaintzen du. Akatsak ditu, baina bere izaera ludikoa argi besarkatzen du, erritmoa, kaosa eta efektu deigarriak lehenetsiz logika zientifikoaren edo koherentzia erabatekoaren gainetik.

Joe Keeryk, Georgina Campbellek eta Liam Neesonek istorioari sostengua ematen diote, pertsonaiak ongi eraikiak egoteaz gain, interpretazioek karisma handia dutelako.

Filmak, azpian, ideia batzuk iradokitzen ditu: zientziaren axolagabekeria, kontrolik gabeko organismoen arriskua eta instituzioen arduragabekeriak izan ditzakeen ondorioak. Baina elementu horiek ez dira sakonean garatzen, foku nagusia ekintzan eta entretenimenduan mantentzen baita. Horregatik, umorea, izua eta akzioa trebeziaz nahasten dituen arren, generoen arteko dantza horretan batzuetan elementu batek besteari kalte egiten dio.

Akats guztien gainetik, filma bizia da, arina eta etengabe mugitzen den kaos txiki moduko bat. Eta horrexek bihurtzen du, azken finean, esperientzia entretenigarri eta generoaren zaleentzat bereziki gozagarri.