Hamabost urtez baino gehiagoz, Hollywoodek superheroiak erlijio zinematografiko moduko bat bihurtzea lortu du. Orain, ordea, badirudi zerbait aldatu dela.

Pertsonalki, aitortu behar dut aspaldi galdu nintzela DCren eta Marvelen unibertso amaigabeetan. Proiektu berri bat iragartzen duten bakoitzean, mapa zahar bat zabaltzen duen bidaiariaren pazientzia behar izaten dut pertsonaiak, loturak eta kronologiak berriro kokatzeko.

Ingurukoekin hitz egiten eta sare sozialetan irakurtzen aritu ondoren, galdera bat egin diot neure buruari: superheroien filmekin nazkatzen ari al gara? Agian ez gara superheroiez nekatu. Agian, superheroiei buruzko film txarrez nekatu gara.

Urteetan, Marvelen film bat irregularra izan zitekeen, txiste nabarmenegiak izan zitzakeen edo istorio aurreikusgarria kontatu, baina nahikoa zen entretenigarria izatea publikoa asetzeko. Film bakoitzak bazuen bere lekua unibertso handiago horretan; pertsonaiak ezagutzen genituen, haien bilakaerarekin interesatuta geunden eta hurrengo filmaren zain geratzen ginen.

Baina formula hori agortzen ari dela uste dut. Urte hauetan guztietan, superheroiak pantailatik atera eta gure eguneroko kulturaren parte bihurtu dira. Hainbeste ikusi ditugu, ezen jada ez baitigute ez harridurarik ez emoziorik eragiten. Niri behintzat, hori gertatzen zait.