Oso ados nago Borja Cobeagak iaz GARAn emandako elkarrizketa batean aipatu zuenarekin: «Remake etengabeen garaian bizi gara. Egun, mota horretako edukiak lehenesten dira».

Iraganeko telebista-fenomenoak berpizteko joera eskuetatik ihes egiten ari zaigula iruditzen zait. Eta ez da nostalgia zukutzea berez kaltegarria delako, baizik eta badirudielako industriaren lehengai nagusi eta ia bakarra bihurtzen ari dela.

Horren adibide berrietako bat uztailaren 9an iritsiko den telesail bat da. Baliteke nire hitzak irentsi behar izatea, baina kosta egiten zait “Little House on the Prairie” (gazteleraz “La casa de la pradera”) mitikoa berpizteko erabaki honetan oinarri sendo bat ikustea; oraindik estreinatu ez den arren, dagoeneko bigarren denboraldi baterako berritu dute.

70eko hamarkadako telesail ikonikoaren bertsio berri bat izango da, Laura Ingalls Wilderrek idatzitako eleberrien egokitzapenean oinarritua, bere bizipen pertsonaletan sustraitua. Zalantzarik ez dago garai hartako ekoizpen maitatuenetako bat izan zela. Mundu osoko ikus-entzuleek jarraitu zuten Ingalls familiaren eguneroko borroka eta samurtasuna; ia hamarkada oso batez pantailan egon zen, eta 200 atal baino gehiago izan zituen. Aktore protagonisten artean zeuden Karen Grassle eta Michael Landon, baita Melissa Gilbert eta Melissa Sue Anderson ere.

Euren egunerokoa kontatzeaz harago, telesailak garai hartako itzal eta argiak ere jorratzen zituen: zailtasun ekonomikoak, gaixotasunak, mendekotasunak, arrazakeria eta erlijioaren pisu isila.

Netflix-ek, berrabiatze hau, biziraupenaren, kronika historikoaren eta mundu aldakor bati eginiko begirada errealistago baten nahasketa gisa aurkeztu du, 1974 eta 1983 artean eman zen telesailaren oinarri literarioa erabat galdu gabe.

Baina telesailak etengabe berpizteko joera hau ez da ideia berrien gabezia agerian uztea soilik, baizik eta sinestea izen ezagun bat berreskuratze hutsa nahikoa dela interesa pizteko.

Arazoa ez da nostalgia bera. Nostalgia eragile indartsua izan daiteke, baita emankorra ere, iraganarekin gaur egungo begirada kritiko batetik hitz egiteko erabiltzen denean. Gatazka agertzen da abiapuntu izateari utzi eta xede bihurtzen denean, eta oroitzapenek ideien lekua hartzen dutenean.

Testuinguru horretan, ekoizpen hauek gero eta gutxiago dira sormen-helburu interesgarria duten lanak, eta gero eta gehiago, kontsumo-logika zorrotz baterako diseinatutako produktuak: ikusle berriak harrapatzeko, harpidedunak lortzeko eta katalogoa etengabe elikatzeko piezak.

Eta agian hor jaiotzen da estreinatu aurretik ere eragiten duten nagitasuna. Ez izan daitezkeenagatik, baizik eta hasieratik diruditenagatik.

Baliteke telesaila arrakastatsua izatea, baina horrek ez du esan nahi ikus-entzunezkoen mundua etengabe birziklatzeko makineria bihurtzen ari ez denik.