Emakume askorentzat gimnasioa askatasunaren sinbolo bihurtu bada ere, oraindik ere badaude espazio horretan deseroso edo epaituta sentitzen direnak. Maskulinitatearen pisua bertan dago oraindik, eta guztion ardura da hori aldatzea.

Gimnasioa askorentzat askatasunaren eta ahalduntzearen lekua da: gorputzarekin konektatzeko, indartzeko eta norbere erritmoan aurrera egiteko gunea. Hala ere, emakume askorentzat oraindik ez da espazio guztiz askea edo segurua. Maskulinitatearen presentzia zabalak -ahots ozenak, begirada epaileak, espazioa hartzeko moduak- askotan eragin isila baina sakona du emakumeen bizipenean.

Askotan gizonek erdigunea hartzen dute: pisu astunen eremua, ispilu aurreko gunea, soinua eta mugimendua. Emakume askok, berriz, periferian jarduten dute, espazioa neurtuz eta deseroso sentituz. Ez da beti mehatxu zuzena; askotan ohitura edo kulturaren inertzia da. «Pisua altxatzea gizonentzat da» bezalako ideiek, nahiz eta inork esplizituki ez esan, oraindik ere eragina dute.

Hala ere, ezin da orokortu. Emakume askok euren lekua hartu dute dagoeneko, seguru eta indartsu, eta zorionez gero eta gehiago dira horrela bizi dutenak. Baina oraindik ere badaude beste asko, gimnasioan sartzean, tentsioa, epaituta sentitzea edo beldur sotila bizitzen dutenak. Eta horrek erakusten du bide luzea dugula egiteko.

Ez da erru pertsonal bat, baizik eta kultura oso baten isla. Horregatik, aldaketa kolektiboa behar da: gizonek beren jarrera kontzienteago egitea, eta emakumeek beren espazioa eta ahotsa naturaltasunez hartzea. Guztion ardura da gimnasioak berdintasunez eta errespetuz bizitzeko lekuak izatea.

Gimnasioak ez luke “gizonentzat” edo “emakumeentzat” izan behar, guztiontzat baizik. Indarra ez da lehiarako tresna, baizik eta ongizatearen eta komunitatearen adierazpena.

Emakumeak ez dira gonbidatuak gimnasioan: bertako parte dira, eta hori errespetuz eta naturaltasunez bizitzea da hurrengo pausoa. Guztiok egin dezakegu zerbait aldaketa hori erreal bihurtzeko.