Pelikula Roberto Rosselliniren “Viaggio in Italia” (“Te querré siempre”) filmeko eszena batekin hastea ez da kasualitatea; desamodioaren eta bikotearen inkomunikazioaren tratamenduan, bi obren arteko paralelismoa ezartzen du keinu horrek.

Maria Vazquezek eta Pablo Molinerok antzeztutako bikote protagonistaren istorioa kontatzen du filmak, beren harremanaren argi-itzaletan zehar egindako bidaia. Hamarkada bateko harremana aztertzen du, hasierako pasiotik hasi eta banantzera daraman ezinbesteko higaduraraino.

Oso interesgarria da filmak erabiltzen duen egitura narratibo ez-lineala: bikotearen hausturarekin hasten da eta, denboran atzera jauzi eginez, amaiera horretara eraman duten gakoak aletzen ditu.

Teknika horri esker, ikuslea harremanaren argi-ilunetan murgiltzen da, eta eguneroko egoerekin guztiz identifikatu. Gainera, eguneroko espazioetan girotzeak narratibaren benetakotasuna indartzen du.

Vazquezen eta Molineroren antzezpen lanak nabarmenak dira; pertsonaien bilakaera emozionala sotiltasunez transmititzen dute. Bien arteko kimikak egiantza eransten dio istorioari eta publikoari haien poz eta frustrazioekin enpatizatzeko aukera ematen diote.

Txarli Arguiñanoren argazkilaritza lana eta Pascal Gaigneren soinu-banda ere nabarmendu beharreko bi alor dira.

Elementu gehienak egoki landuak dauden arren, aurkeztutako gatazkan batzuetan sakontasun gutxi dago, eta horrek indarra kentzen dio trama nagusiari.

Identifikatuta sentitu ahal izango zarete planteatzen dituen egoerekin, baina amaitutakoan, ikusitakoarekiko hutsune eta axolagabetasun sentsazioa nagusitzen da.