Batzuetan zinema garaikidearen mugak astintzen dituen obra bat jaiotzen da; Paul Thomas Andersonen lan berriena, esaterako. Akzioa satirarekin uztartu du, thrillerra komedia beltzarekin, eta familia drama salaketa politikoarekin. Azken urteotako film konplexu eta esanguratsuenetako bat sortu du: maisulan eztabaidaezina.

Iragana arakatu eta arreta Perfidia (Teyana Taylor) pertsonaian jarri ondoren, istorioa orainaldira mugitzen da, Bob Fergusoni (Leonardo DiCaprio) jarraiki.

Ekintzaile ohia da eta bere iraganeko mamuen aurrean berriro jartzen da Lockjaw koronelaren itzulerarekin (Sean Penn). DiCapriok interpretazio neurritsua eta zaurgarria eskaintzen du, “The Big Lebowski”-ko “Dude” baten utzikeriarekin nahasiz. Sean Pennek gaizkile gogoangarria sortu du, ikaragarria.

Filma ikuskizun bisual eta narratibo ikusgarria da. Andersonek enkoadraketaren eta erritmo narratiboaren nagusitasun magistrala erakusten du. Jonny Greenwooden musikak, disonantzia kezkagarriak eta lirismo xarmagarriko pasarteak tartekatuz, sakontasuna eta intentsitate berezia ematen dio kontakizunari.

Faxismoaz, autoritarismoaz eta arrazismoaz hitz egiten du, baina ez modu dimentsiobakarrean; Andersonek aitatasuna, memoria, belaunaldien arteko arrakala eta borroka soziala ere aipatzen ditu. Ez da pertsonaien arteko borroka soil baten kontakizuna; herrialde baten metafora gisa funtzionatzen du, bere ideal traizionatuen eta autoritarismoaren itzal etengabearen artean borrokan dabilen nazio baten irudia marraztuz. Zuzendaritzak, argazkiak, musikak, muntaketak eta antzezpenak harmonia perfektuan dantza egiten dute. Ziurrenik hilabeteak, agian urteak, igaro beharko dira tamaina bereko esperientzia zinematografiko bat berriz ikusteko.