Historias del buen valle” filmaren estreinaldiarekin, Jose Luis Guerin zinemagile katalanak bere lanek aspaldidanik iradokitzen duten ideia berresten du: filmatzea begiratzen ikastea da. Gaurkotasun zaratatsutik eta berehalako iruzkinetik urrun, behaketan oinarritutako zinema bat proposatzen du berriro, non denborak ez duen presarik eta ikuslea haren erritmora egokitzera gonbidatzen duen.

“Innisfree”, “Tren de sombras”, “En construcción” -zinemaren eta errealitatearen arteko beste harreman posible bat ulertzeko funtsezkoa-, “En la ciudad de Sylvia”, “Guest” eta “La academia de las musas” lanekin batera, egile honen filmografiak naturaltasunez zeharkatu du dokumentalaren eta fikzioaren arteko lurraldea. Ez joko formal gisa, baizik eta jarrera etiko gisa. Jose Luis Guerinek ez du errealitatea harrapatu nahi; adi begiratzen dio, zerbait agertu arte.

“Historias del buen valle” lanean, keinu hori berriro fintzen da. Filmatutako lekua ez da eszenatoki hutsa, ahotsen, oroitzapenen eta keinu txikien artxibo bizia baizik; denborak metatutako arrastoen paisaia isila. Presak, azalpen etengabeak eta azpimarrak nagusi diren gaur egungo ikus-entzunezko testuinguru honetan, Guerinen zinemak erresistentzia lasaia darabil. Ziurrenik ez da ikusle guztientzako zinema, baina lasai begiratzeko prest daudenentzat, esperientzia aberasgarria da.