Irudikatu Lynchen filmetako amesgaiztozko irudiak, Lovecraften izu kosmikoa, “Severance” telesaileko espazioak eta “The Blair Witch Project” filmeko found footage kontzeptua. Nahastu osagai horiek guztiak koktel ontzi batean, eta “Backrooms” filmaren antzeko zerbait aterako da. Antzekoa, izan ere, ia ezinezkoa da “Backrooms” zehaztasunez deskribatzea edo azaltzea.

Altzari denda bitxi bateko (Ejiofor) jabeak bere dendako sotoan ate misteriotsu bat aurkitu du. Atea zeharkatzean, amaierarik gabeko korridorez, gela hutsez eta logikarik gabeko espazioz osatutako labirinto batera iritsiko da.

Itxuraz sinplea den ideia amesgaizto hipnotiko eta sakonki kezkagarri bihurtzen du Kane Parsonsek. Protagonistak labirintoan galtzen diren moduan, ikusleak ere antzeko egoera batean murgiltzen dira: «Zer da hau? Ez dut ezer ulertzen, baina, hala ere, aurrera jarraitu nahi dut». Narratibak ez du zertan erantzunik eman; aitzitik, ziurgabetasuna bera bihurtzen du esperientziaren muin.

Obra zinematografiko gisa, “Backrooms” inperfektua da. Batzuetan, sakontasun dramatikoa eta koherentzia narratiboa alde batera uzten ditu atmosferaren indarraren mesedetan. Baina, paradoxikoki, horixe da bere erakargarritasun nagusietako bat. Beldurrezko film askok ezustekoen edo indarkeriaren bidez sortzen dute tentsioa; “Backrooms”-ek, ordea, egonezin iraunkor eta isila eragiten du, arkitekturaren hutsunean, espazioaren hotzean eta ezagunak diruditen arauen hausturan oinarrituta.

Beldurraren geografia berrasmatzen duen film bitxia da; hitzez nekez azal daitekeen esperientzia bat, ikuslearen barrenean geratzen den amesgaizto isil bat. Arauak irauli eta izuaren hizkuntza berridazten duen proposamen liluragarri bezain deskribaezina.