Iragan ekainaren 24an Venezuelako iparraldea astindu zuten lurrikaretatik ia bi aste igaro dira. Hondamendiak ondorio larriak eragin zituen. Azken datuen arabera, hiru mila pertsona baino gehiago hil dira, hamasei mila baino gehiago zauritu, eta milaka familiak etxebizitza, bizimodua edo segurtasuna ematen zien eguneroko ingurunea galdu dute.

Zenbakiek hondamendiaren tamaina ulertzen laguntzen dute, baina ez dute errealitate osoa erakusten. Zenbaki baten atzean eten den bizitza, hautsitako familia, hondakin bihurtutako etxea eta beldurraren, doluaren eta ziurgabetasunaren artean berriro aurrera egiten saiatzen den komunitatea daude. Aurpegiek eta lekukotasunek hurbiltzen gaituzte benetan Venezuelako familien sufrimendura.

Horren adibide da Migdalia Carrosen testigantza. Chacaon bizi zen eraikinaren hondakinen azpitik bizirik atera zuten, baina aita galdu zuen eraikinaren erorketan. Istorio horrek hondamendi askoren paradoxa islatzen du: bizirik jarraitzearen poza eta galeraren min konponezina.

Minaz gain, hainbat herrialdetatik iritsitako elkartasuna ere aitortu behar da. Erreskate-taldeak, osasun-profesionalak eta laguntza humanitarioa bidali dira. Horiekin batera, tokian bertan lanean ari diren erakundeen jarduna ere funtsezkoa izaten ari da; horien artean, Caritas Venezuela bereziki nabarmendu behar da, kaltetutako komunitateekin duen gertutasunagatik.

Larrialdi baten lehen egunetan lehentasuna pertsonak erreskatatzea, zaurituak artatzea eta oinarrizko beharrak bermatzea izaten da. Baina komunikabideen arreta gutxitzen denean hasten da etaparik luzeena: etxebizitzak berreraikitzea, bizimoduak berreskuratzea, doluan bidelagun izatea eta egoera ahulenean geratu diren pertsonak babestea. Bizitzari eusten jarraitzea beharrezkoa izaten da.

Francisco aita santuak gogorarazten duen bezala, «ongia, maitasuna, justizia eta elkartasuna ez dira behin betiko lortzen; egunero irabazi behar dira». Horregatik, Caritas Gipuzkoaren Nazioarteko Lankidetza arloak Venezuelako lurrikarak kaltetutako pertsonen aldeko larrialdi-kanpaina martxan mantentzen du. Elkartasuna unean uneko erantzun hutsa baino askoz gehiago dela ulertzen duelako.

Caritas erakunde ahizpen eta tokian tokiko elizen bidez aritzen da, haien ezagutza eta komunitateekin duten gertutasuna aitortuz. Kristau-elkartasuna ez baita hondamendiaren berehalako erantzunera mugatzen: prozesuak sostengatzea, komunitateak laguntzea eta bizitza guztiak gure erantzukizun komunaren parte direla sinisten du.

2025ean, Caritas Gipuzkoak 600.000 euro baino gehiago bideratu zituen nazioarteko lankidetzako proiektuetara, munduko bederatzi herrialde desberdinetan. Proiektu horien bidez, elikadura-segurtasuna, hezkuntza, emakumeen sustapena eta tokiko komunitateen sendotzea babestuz.

Venezuelarekiko elkartasunak indarra ez galtzea esan nahi du berreraikuntzak irauten duen bitartean ere gertuan jarraitzea. Izan ere, babes-keinu bat ia dena galdu duten pertsonentzat itxaropen bihur daiteke. Herri senide baten sufrimenduaren aurrean, distantzia ez baita inoiz axolagabekeriarako aitzakia izan behar.