Txillardegiren literatura irakurtzea merezi du, plazer estetiko-etikoa bizitzeaz gain, irakurlea prozesu horretatik gizatiarrago irtengo baita, klasikoak irakurri ondoren pertsona bera berdina ez den bezalaxe, ezen Txillardegi modernoa izateaz gain euskal klasiko unibertsala baitugu.

“Leturia”, “Peru”, “Haizeaz bestaldetiko ahotsa”, “Elsa”... ez dira abstrakzio hutsak, haragizko gizonaren agonia, larrimina, amodioa, problema existentzialak iradokitzen dituzte. Bidenabar, “Euskal Herrian Putzu”, “Exkixu”... eta horien bilbeek, narrazioek, herri honetan gertatutakoak zelako bizipenak izan diren iradokitzen eta islatzen dute.

Eta gogoeta eragiten diote irakurleari, zirt edo zart egin aurretik bestea ulertzera, Euskal Herrian sakontzera, bestearekin enpatia zubiak eraikitzera bideratuko du, artez, literaturaz, jakituriaz... Txillardegiren literatura irakurri gabe nola ulertu euskal literatura? Galdera egina da.