Gerraren zentzugabekeria gordinki erakusten du “Warfare: tiempo de guerra”-k. Alex Garlanden film berria da, Ray Mendozarekin batera sinatua. Mendoza beraren benetako istorio batean oinarrituta dago, Estatu Batuetako Navy Seal taldeko kide ohiak 2003-2011 bitartean Irakeko gerran bizi izan zituen esperientziak azaltzen ditu.

Gertakariekiko ahalik fidelen mantentzea zuten helburu, eta horretarako filmak egitura narratibo tradizionalak saihesten ditu, baita sarrera zehatzak edo testuinguru politiko esplizituak ere. Horren ordez, borrokaren nahasmena eta kaosa islatzen duen murgiltze esperientzia aurkezten dute. Etengabeko tentsioa transmititzeko beldurrezko zinemaren kodeetatik gertuago kokatzen den tonua du.

Akzio sekuentziez harago, filmak deshumanizazioaren eta gerraren eragin psikologikoa bezalako gaiak jorratzen ditu. Armada estatubatuarraren perspektiban gehiegi zentratzen bada ere, pertsonaia irakiarrak sartzeak dimentsio gehigarri bat eransten dio narratibari.

Argazki zuzendaritza eta soinu diseinua erabakigarriak dira pelikularen atmosfera zapaltzailearen eraikuntzan. Leherketen eta tiroen bidez, beldurrezko generoa gogora ekartzen duten ikus-entzunezko teknikak erabiltzen ditu filmak, eta arrisku sentsazioa iraunkorra da; lortzen duena are txalogarriagoa da, soinu bandarik ez dagoela kontuan izanda.

Arrunta edo landugabea dirudien hautu estilistiko honek gerra desmitifikatzea bilatzen du, loriatzetik urrundu eta ikuspegi benetakoagoa eta apaingarririk gabea aurkezteko. Gerra kontakizun ugaritan egon ohi diren erromantizismoaren edo tonu epikoaren arrastorik ez da ageri.

Genero belikoaren konbentzioei aurre egiten dien proposamen zinematografiko nabarmena da.