Zabala da itsas mundua, baita euskal gastronomia mundua ere, eta biak elkartuz gero hizketaldi mamitsuak atera ohi dira. Bi munduok sustraietan sakontzeko eta etorkizunera begiratzeko parada izan zuten atzo Getarian. Mantala Basque Gastronomy ekimenak “Euskal gastronomiaren topaketak” antolatu zituen. Egun osoan zehar ikuspegi ezberdinetatik landu zituzten gastronomiaren eta itsasoaren arteko loturak Balenciaga Museoaren barnealdean. Hizlari guztiak ados agertu ziren begi bat etorkizunean izan behar den ideiarekin, baina horretarako itsas tradizioaren eta euskal gastronomiaren tradizioei eutsi behar zaiela uste dute.

Sabelak bete aurretik, Kaia jatetxeko Maria Rosa Larrañaga eta Elkanoko Mari Jose Artano omendu zituzten Salbatore Deuna abesbatzako kideen laguntzaz. Imanol Zubelzurena izan zen bi protagonistak aurkeztearen ardura: «Mantala gure herriaren eraldaketarako tresna bat da. Aitortzarik beroena egin nahi diegu». Izan ere, Larrañagak eta Artanok bizitza osoa lanean igaro dute, «sukaldeko sua inoiz ez zedin itzali».

Itsaso gosez iristen zen orori jakia emateaz gain, getariarrei «jakintza, ilusioa eta goxotasuna» ematea eskertu zien Zubelzurenak, eta urteetan egindako lan isila txalotu zuen: «Hitz gutxirekin eta adierazkortasun askorekin, zuen begiradan gure herriaren memoria ikusten da». Imanol Pradales Lakuako lehendakariak ere isilpean egindako lana txalotu zuen, eta lurrarekiko zein itsasoarekiko loturan jarraitu beharra azpimarratu.

ALDAKETAK EDANEAN

Gastronomiaz hitz egitean, sarritan bazterrean geratzen den gaia izaten da edariarena, eta Balenciaga Museoko oholtzara eraman zituzten munduko joerak eta itsasoarekin duten lotura. Batetik, edateko modua aldatzen ari dela adierazi zuen Ama Breweryko kide Dani Lasak: «Sukaldaria naiz, eta guri jatetxean graduazio alkoholiko txikiagoko edariak egiteko eskatu ziguten, bizitzeko moduak aldatu direlako». Ados agertu zen K5 upategietako Amaia Argiñano ere: «Ez dugu beti berdina jango eta edango, bizimoduak aldatzen doaz eta aldatu behar dugu. Baina identitatea mantentzen ahalegindu behar dugu».

La Salve garagardoa egiten du Eduardo Saizek. Obsesio batetik abiatu zen proiektua: «2000-2010 urteetan marka lokalak desagertzear egon ziren. Berdina edaten zen Bilbon zirimiriarekin eta 17 gradurekin edo Sevillan 30 gradurekin, janaria ere berdina jango balitz bezala, eta ez da hala». Beraz, bertako janari, klimari eta kulturari egokitutako garagardoa egiten hasi ziren, «ez genuen itsasoaz hitz egiten, baina zuzenean du eragina».

‘Tik Tak: lau ikuspegi itsasoari eta euskal gastronomiari buruz’ izeneko solasaldian Mikel Zeberiok, Ekaitz Apraizek, Zuhaitz Gurrutxagak eta Edorta Lagok parte hartu zuten. Kofradia Itsas Etxeko ordezkari gisa mintzatu zen Apraiz, eta itsas etxea «arazoak erronka» bihurtzen dituen proiektu bat dela adierazi zuen. Dibulgazioa, belaunaldien arteko erreleboa, produktuen garapena eta gastronomia, horiek dira hurrengo erronkak. Zeberio errituez aritu zen: «Gure sukaldaritzak errituak ditu, ia denak galduta daude eta berreskuratu egin behar ditugu. Denbora luzez mantendu dira eta etorkizuna eraikitzeko ere beharrezkoak izango dira».

Bazkalordurako amaitu ziren hitzaldi ofizialak, eta kofradia prest zuten parte hartzaileek. Getaria "parrillaren tenplu" bezala izendatzea ez denez kasualitatea, bertako jatetxeak arduratu ziren mokadua prestatzeaz, tokiko beste hornitzaile batzuekin batera.