Zinema artea dela inor gutxik jarriko du zalantzan, baina ikusle askorentzat entretenitzeko gaitasuna izatea da funtsezkoena. Badira bikaintasun artistikoa lortzen duten filmak, baina publiko zabalarentzat erakargarriak ez direnak; era berean, badira oso entretenigarriak diren obrak, baina ikuspegi artistikotik ekarpenik egiten ez dutenak. Anbizio artistikoaren eta entretenimendu komertzialaren arteko oreka hori lortzen maisua da Spielberg.

Zer gertatuko litzateke gizateria osoak, une berean, estralurtarrak existitzen direla jakingo balu? Filmak errealitatearen pertzepzioa betiko alda dezakeen errebelazio horren ondorio emozional, politiko eta filosofikoetan sakontzen du; gizakiak egiaren aurrean izango duen erreakzioa arakatzen du. Konspirazio teoriak nagusi diren garaian, konfiantzari, desinformazioari eta esperantza beharrari buruzko hausnarketa da.

Spielbergek zinema garaikideko narratzaile handienetako bat dela erakusten du berriro ere. Irudien indarra, erritmoaren kontrola eta misterioaren eraikuntza maisutasunez uztartzen ditu.

Baina filmaren ahulgune nagusiak gidoian aurkitzen dira. Zenbait pasartek ez dute behar bezala funtzionatzen, bereziki Colin Firthen eta Eve Hewsonen pertsonaien batzuek, baita erlijioari lotutako zenbait sekuentzia astunek ere.

“Disclosure Day” urrun dago zuzendariaren obra gorenetatik, baina oso lan pertsonala, entretenigarria eta heldua da; zinemagileak bere ibilbide osoan zehar landu dituen kezka eta obsesioekin guztiz koherentea da lan hau.

Oso zinemagile gutxik lortzen dute Spielbergek bezain modu naturalean ikusgarritasuna eta gogoeta uztartzea, entretenimendua eta emozioa, komertzialtasuna eta artea. Lan inperfektua da, baina aldi berean liluragarria.