Dokumentalaren istorioa gertaera arrunt batekin hasten da: umeak auzo batean jolasean ari dira, Susan Lorincz izeneko bizilagunaren etxe aurrean korrika eta barrezka. Baina Lorinczentzat zarata hori mehatxua da. Beste testuinguru batean garrantzirik gabeko elkarbizitza-eszena hutsala izango zena, aurreiritziek, beldurrak eta intolerantziak markatutako harreman bihurtzen da.

Bi urtez baino gehiagoz, Lorinczek behin eta berriz deitu dio poliziari, ustezko jazarpen edo bandalismo gertakariak salatzeko. Bizilagunek, berriz, ez dute salaketarik babesten: «Haurrak jolasten ari dira, besterik ez», diote. Baina kexen pilaketak, erakundeen isiltasunak eta tentsio gero eta handiagoak zurrunbilo bat sortuko dute, eta zurrunbilo horrek, azkenean, tragedia bat ekarriko du.

Geeta Gandbhir-ek “The Perfect Neighbor” (gazteleraz “La vecina perfecta”) lanean gertaeren sekuentzia berreraikitzen du, baina ez edozein modutan: ez dago narratzailerik, ez elkarrizketarik, ez azalpenik ere; deien grabazioak eta poliziaren gorputz-kameren irudiak uztartzen dituen esperimentu narratibo ausart baten bidez eraikitzen du gertatutako guztia. Dokumentalak true crime generoaren ohiko sentsazionalismoari bizkar ematen dio.

Muntaketaren bidez, ikuslea irudi instituzionalen botereari buruzko pieza narratibo biziki interesgarrian murgiltzen da. Bi urtez, Gandbhirek poliziaren gorputz-kameren irudiak bildu ditu, beldurraren, axolagabetasun instituzionalaren eta arrazakeriaren mugak erakusten dituen tragedia bihurtu zen etxeko liskar baten erretratua osatzeko. Gandbhir generoaren ohiko sentsazionalismotik aldentzen da, eta gogoeta sakona proposatzen du: eguneroko indarkeria ikusezin nola bihurtzen den, botere-egiturek sostengatzen dutenean.