Maparen ertzetan sortzen diren istorio horietako bat da “Historias del buen valle”, erdiguneko zaratatik eta presetatik aldendua. Jose Luis Guerinek, berriro ere, munduari lasaitasunez, tonu apalez eta arretaz begiratzeko duen gaitasuna berresten du. Filmak Vallbonara garamatza, Bartzelonako auzo periferiko batera, hiriak eta landa-eremuak elkar ukitzen duten mugako lurralde horietako batera. Bertan, paisaia sozialak garaikidetasunaren isla txiki baina esanguratsu bihurtzen dira. Zuzendariak auzoko biztanleen egunerokoaren zatiak bildu ditu: hizkuntza, ahots eta azentu askotan ehundutako kontakizunak dira, elkarrekin mosaiko koral bizia osatzen dutenak, errealitatea eszenaratze fin eta ia ikusezin baten bidez iragaziz.

Diskurtso itxietatik ihesi, filmak hurbilketa enpatiko eta irekia proposatzen du. Ahotsen, oroitzapenen eta begiraden arteko sare gisa hedatzen da, eta gatazka sozialak, belaunaldien arteko talkak eta identitatearen inguruko tentsioak agerian uzten ditu. Aldi berean, hirigintzaz, lurraldearen eraldaketaz eta ingurune naturalarekiko loturaz gogoeta egiten du. Didaktismorik gabe, gentrifikazioa, migrazioa, hiri-desplazamendua eta halako gaiak eguneroko elkarrizketen eta isiluneen barruan txertatzen dira, modu naturalean, azalpenik eskatu gabe.

Lan bisualak bikainki osatzen du proposamena: enkoadraketa zabalak, hutsarteak eta paisaiarekin bat egiten duten elkarrizketak, benetakoaren erregistro hutsetik harago doan poetika zinematografikoari forma emanez.

Film honekin, Guerinek zinema garaikideko begirada sentikorrenetako gisa duen lekua berresten du; hiriko kontakizun nagusitik at geratu ohi diren istorioak entzuteko eta horiei duintasuna emateko gai den begirada da berea.