Ziur noizbait gertatu zaizuela: zuen gustukoa izateko osagai guztiak dituen film bat ikusten egotea, baina, aldi berean, «gustatzen ari zaidana baino gehiago gustatzea nahiko nuke» pentsatzea eta, azkenean, desengainu txiki bat sentitzea. Horixe gertatzen da “Winter of the Crow” filmarekin. Bere atmosfera eta premisaren oinarria oso sendoak dira, baina minutuek aurrera egin ahala, filma nahasi egiten da eta gidoiak apur bat noraezean amaitzen du.

1981ean, Varsovian girotua dago istorioa. Gerra legea ezarri, eta gauetik goizera geldiarazita geratu da herrialdea; eta momentu horretan bertan iritsiko da hirira Joan Andrews psikiatria irakasle britainiarra (Lesley Manvilla). Poliziaren hilketa baten lekuko izango da, eta ihesari ekin beharko dio.

Gidoiaren egiturak eta tonuak zuzenean espioitza zinemara eta Gerra Hotzeko thriller klasikoetara garamatzate. Jazarpenak daude, agenteak, informatzaileak, jazarritako ikasleak eta lurralde arrotz batean harrapatuta geratutako protagonista bat. Baina Kasia Adamikek aldaketa garrantzitsu bat sartu du: Joan ez da espioia. Arriskua ez dator gaizki irten den misio sekretu batetik, baizik eta estatu batek bere boterea modu basatian erabiltzea erabakitzen duen unean okerreko lekuan egotetik.

Filmak atmosfera itogarri eta ia monokromatikoa eraikitzen du. Grisak, beltzak, elurrak, argi gutxiko barnealdeek eta kale hutsek denboran zintzilik geratu den hiri baten sentsazioa sortzen dute.

Baina minutuek aurrera egin ahala, hasieran hain erakargarria den anbiguotasunaren zati bat galtzen da, eta kontakizuna gero eta nahasiagoa bihurtzen da.

“Winter of the Crow” sendoa eta oso interesgarria da atmosferari eta antzezpen lanei dagokienez; baina, bestalde, narratibaren ikuspegitik dirudiena baino sinpleagoa eta irregularragoa da.