Alberto Vazquezen “Decorado” filmaren afixan irakur daiteke: «Mundua eszenatoki zoragarria da, baina aktore multzo negargarria du». Esaldi horrek ezin hobeto laburbiltzen du filmaren esentzia. Filmak Arnold izeneko saguaren istorioa kontatzen du. Bere bizitza zentzugabea iruditzen zaio, eta fartsa handi baten erdian bizi dela susmatzen hasten da.

Premisa horretatik abiatuta, Vazquezek mundu absurdo eta liluragarri bat marraztu du, non Donald ahatea eta Mickey Mouseren oihartzunak, “The Truman Show”-ren kartoizko hormak eta “The Prisoner” telesailaren zientzia fikzioa gurutzatzen diren. Edertasuna eta amesgaiztoa elkarri lotzen zaizkie zinemagilearen iragazki pertsonalaren bidez, umore beltzez eta ironia garratzez bustita.

Gizarte kritika zorrotza eta sarkasmo fin baina errukigabea dira bere armak: krisi existentziala, lan prekaritatea, osasun mentala, alienazio soziala, korporatibismoa eta zaintza bezalako gaiak lantzen ditu, kritikaren geziak norabide guztietara jaurtiz.

Bisualki, “politaren” eta “gordinaren” arteko talkak poesia bisual bihurtzen du film hau: hiri distiratsu eta ordenatu baten azpian, iluntasuna darion gizarte ustel bat ezkutatuta dago.

Joseba Beristainen soinu-bandaren doinuak pintura finak balira bezala irristatzen dira irudien gainetik. Musika modernoaren eta klasikoaren arteko nahasketak irudiei sakontasun emozional eta atmosferikoa ematen die.

Helduentzako fabula animatu sendoa da: ez da atsegina, ezta arina ere, baina horixe da bere benetako balioa. Baliteke denen gustukoa ez izatea, baina haren eszenatokian murgiltzen direnek esperientzia basati eta zirraragarria aurkituko dute, eguneroko fartsa kolektiboaren ispilu garratz eta ederra.